Ale fajna impreza! Długa, za to szybka trasa, ciekawy teren i do tego rewelacyjne zadania specjalne. Zawody, na których od napiętej buły bardziej liczyły się chyba umiejętności techniczne. Do tego świetna pogoda i opór browaru na mecie - to chyba przepis na rajd idealny?...

Od jakichś dwóch lat się przymierzałem, żeby na CZAR pojechać - tym bardziej, że w tzw. środowisku krążyły mrożące krew w żyłach opowieści, jak tam strasznie niebezpiecznie. I - trochę przypadkiem - udało się wystartować; tym razem w charakterze najemnika w czeskim teamie OpavaNet/Tilak/Merida.

To, oczywiście, czyniło przygodę jeszcze ciekawszą, bo poza napierką zafundowano mi błyskawiczny kurs czeskiego. Ale miało być o zawodach; dystans dość okazały, bo organizatorzy wyliczyli go pono na 495 km. Przewyższenia nie podano, ale nie przypominam sobie, żeby gdziekolwiek było płasko dłużej, niż na odcinku 500 metrów - poza tym non-stop w górę i w dół. Wysoczyzna Morawska i Kraj Środkowoczeski to nie są Himalaje; skakało się tam z wysokości ok. 300 m.n.p.m. na 500-600 i z powrotem. Tyle, że cały czas.

No i zestaw dyscyplin: w odróżnieniu od polskich zawodów, gdzie zazwyczaj są długaśne i nudne treki oraz rowery - zaś konkurencje techniczne (kajak, rolki) traktowane są symbolicznie - tu było trochę na odwrót. To znaczy - rower był syty, bo prawie 300 km na dwóch odcinkach to całkiem sporo. Tyle, że w większości po asfaltach. Podobnie jak etapy inline/trek, czyli takie, które można było machnąć z buta - ale znacznie szybciej było na rolkach. Pod warunkiem, że się umie na nich jeździć w górach. Te odcinki miały ponad 120 km; do tego 60 km kajaka po rzece usianej jazami i rapidami, wreszcie zadania specjalne. Czempionom treku zostawało na błyśnięcie ledwie 25-30 kilometrów. Czyli proporcje zgoła odmienne od polskich.

Właśnie dlatego było fajnie - bo inaczej. Spore wrażenie robiły rolkowe odcinki, tym bardziej, że jechało się je w sporej części nocą. Niby asfalt równy, ale jakoś tak... uciekał czasem szybko. Rewelacyjna sekwencja zadań specjalnych na pierwszym odcinku rowerowym - upchnięto tam wspinaczkę, kanioning, pływanie, podejścia i zejścia na drabinkach, zjazd, wreszcie zestaw podchodzenie-przepinka-zjazd ze skały. Na kajaku - znowu wspinaczka; przygotowanych chyba z dziewięć dróg, zespół miał do pokonania siedem. I wreszcie na ostatnim rowerze, etap opisany jako "bno+mtbo+pływanie". Chodzio o to, że na mapie do orientacji zaznaczono 10 PK do zaliczenia. Można było w ich okolice podjechać na rowerze, można było na piechotę. Ale już samo podbijanie wiązało się z pływaniem - bo były to zalane wodą stare kamieniołomy. Punkty stały (wisiały) zazwyczaj pod ścianą przeciwległą do wejścia...

Tyle suchych faktów, czas na impresje ze startu.

Z moich kolegów z zespołu dobrze kojarzyłem tylko Marka Navrátila. Kapitanował teamowi, który nas rok temu sklepał o minutkę na Bergsonie. Poza tym startował w Polsce wiele razy. I gdzie indziej też.

Aleš Dytrt także już bywał w Polsce, ale z nim tak traumatyczne wspomnienia się nie wiązały. Zaś Michaela Mikasková nie mogła dać się zapamiętać, bo start w CZAR był jej debiutem. Niezbyt wczesnym, dodajmy, bo w tym roku kończy - podobnie, jak Marek - 39 lat. Aleš ma o 5 lat więcej - czyli jak się człowiek uwinie, to nawet w moim wieku może być najmłodszy w zespole.

(Miśka, Aldo i Marek na prezentacji zespołu. Ostatni element dojeżdża samochodem. Foto ze strony organizatora)

Na rozmowy o wspólnych znajomych nie było wiele czasu - tradycyjnie wpadłem na ostatnią chwilę, więc pozostało tylko wykreślić trasy, oraz, niestety, spróbować jazdy na skike. Panowie wymyślili bowiem, że skoro będzie taki długi rolko-trek, to pewnie i sporo odcinków nie do ujechania dla zwykłych rolek - ale na których te skajki pociągną. Jakoż i rzeczywiście, na szutrze dawały radę. Dlaczego więc niestety? O tem potem.

Ściganie zaczęło się od biegania. Prolog był bardzo podobny do wszystkich prologów świata - jakieś 10 km po miasteczku i okolicy - ale i tu były atrakcje. W ramach tego odcinka wbiegało się na zamek, górujący nad Ledčem. Tam zaś odpalaliśmy kolejną mapę, o skali niewiadomej. Ale takiej raczej niezbyt dużej, bo dwa kroki w terenie to było jakies 5 cm mapy.Tamże, poza pochowanymi przemyślnie punktami, był jeszcze mały zjazd na linie. Michaela od rana chodziła jakaś nieswoja; myślałem, że obawia się samego startu (500 km to taki bardziej śmiały debiucik), ale tu chodziło właśnie o liny. Gdy zbliżyliśmy sie do sznurków, oczy naszej koleżanki zrobiły się wielkie i okrągłe - jak dziesięciokoronówki. Szczęśliwie, było tuż po starcie, pośpiech, brak czasu na refleksje, szurrr - i już była na dole.

Rowery (czyli etap drugi) szalenie przyjemne; ruch przy punktach był zresztą jeszcze spory, bo różnice po bieganiu niewielkie. Ale w połowie rowerów wypadał wspomniany wcześniej secik linowo-wodny... W sumie prawie do końca szło dobrze. Ja miałem drobne problemy z pływaniem, bo pomykałem w turystycznych spd-kach, ważących - na sucho - dobrze ponad kilogram. W wodzie sprawowały się niczym miska z betonem, przytwierdzona do nóg nieposłusznemu mafii pechowcowi. No, ale jakoś się udawało - aż do skały, gdzie miało następować wychodzenie i przepinka. Michaela startowała jako trzecia; wcześniej, na dole, kilka razy przećwiczyliśmy całą akcję. Oczy tym razem zbliżyły się nominałem do dwudziestu koron - ale w końcu odpaliła w górę.

Do połowy szło w miarę - to znaczy, tej połowy pod górę. W trakcie przepinki nasza koleżanka przywarła jednak do skały niczym jakowyś małż i za skarby świata nie dawała się namówić, żeby ją puścić. Skracając - wygladało to tak, że po namowach z góry i z dołu (nie dały nic) Marek zjechał do Miśki na linie i jakoś ją odseparował od kamienia. Całość operacji trwała godzinę; dodam, że obsługa zadania nie wydawała się zajściem poruszona. Poniekąd słusznie - zawodniczka spaść nie mogła, bo była wpięta w linę (czy nawet dwie), do góry raczej też nie miała szansy polecieć. A reszta - to już zmartwienie zawodnika, który wszak podpisywał wcześniej papierek, że wie, co go czeka i bierze to na klatę. Czyli - jak na Ukrainie - traktują takie deklaracje poważnie. Jeden z sędziów zresztą na moment zainteresował się zajściem; zerknął w górę, oszacował fachowo sytuację i wydał wyrok: "Je to psychicky blok".

Kiedy Michaela dotarła do ziemi, przez moment się bałem, że właśnie skończyliśmy zawody - ale, na szczęście, pojechaliśmy dalej. Druga część rowerów to między innymi przejazd obowiązkowy wzdłuż potoku - czy raczej w poprzek, bo przekraczaliśmy go ze 20 razy. Za to grzyby rosły tam takie, że żaden zbieracz by nam nie uwierzył.

Po rowerze zaczynały się rolki i tu mogłem się przekonać, że:

a) skike fajnie hamuje

b) za to po płaskim i pod górę idzie, w porównaniu z rolkami, masakrycznie wolno - jakby jeździć na nartach do skoków i ścigać się z biegówkami

c) Michaela i Aldo (biathlonista, nawiasem mówiąc) nawet na takich heblach ogarniają bez kłopotu

Związana z tym zresztą była historia dramatyczna; oto na podjeździe, dosyć długim, Aleš pojechał swoim tempem i zniknął nam z oczu. Po jakimś czasie z tyłu nadciągnęła ekipa Code 34 - i także pojechała szybciej, co mnie nieco zasmuciło. Czas jakiś minął i Aldo już jechał w naszą stronę (wariant był w tę i z powrotem). Poinformował, że wprawdzie stał na punkcie sędzia, ale pozwolił mu jechać, bo z oddali widoczne były już światła reszty zespołu. Rzecz w tym, że był to zespół Code 34... Koledzy mieli do nas potem (spotkaliśmy się punkt dalej) pretensje (słuszne zresztą), ale trudno nam było się oprzeć przyjęciu prezentu od pana sędziego. Notabene - w połowie tego podjazdu stał sobie przystanek autobusowy. Budka nieduża, ale jak ją mijaliśmy, to kotłowało się tam chyba ze czterech zawodników, oczekujących na kolegów z zespołu. Z czego wnoszę, że sędziowie na tych zawodach nie tylko podczas zadań wspinaczkowych prezentują światowy luz.

Po roleczkach, z rzadka porzucanych dla butów, przyszedł czas na kajak. Było tego także sporo, ale płynęło się przyjemnnie. Nurt silny, rzeka szeroka, słońce... A żeby nie zasnąć, co kilka kilometrów wypadały jazy. Część do przepłynięcia - nawet względnie na sucho; część nie bardzo. Czyli przenoski. Dodatkowa atrakcja polegała zaś na tym, że większość PK stała w niejakim oddaleniu od brzegu. Ujmując rzecz ściślej - pierwsze trzy punkty podbijałem solo, biegając po okolicznych górach. Dzięki temu oszczędziłem sobie jakieś 15 km na kajaku, za to tyle samo dołożyłem na piechotę. Potem też trzeba było wysiadać - także po to, by zaliczyć wspinaczkę.

Tu reguły były proste: trzy osoby mają do zaliczenia po dwie drogi, jedna może wspinać się raz. Każda droga musi być inna (a nie były to ścieżki trójkowe ani nawet czwórkowe...), za niewykon kara w postaci machnięcia rzeki wpław tam i z powrotem. Ponieważ AR to sport zespołowy - karę odbywa cały team. A jeśli skucha nastąpi na przykład trzy razy - to rzekę (jak było wyżej - dość szeroka, silny nurt, zimna do tego) trzeba forsować trzykrotnie. No i tacy Estończycy na przykład pływali cztery razy...

Po kajaku ponownie rolki, znowu sporo asfaltów. Tyle, że już się tak fajnie nie hamowało - o czym się przekonałem, dwa razy pikując na łeb do rowu. Coś ściągało mi prawą nartorolkę na zewnątrz, czyli właśnie w stronę pobocza. Remedium okazało się założenie prawej rolki na lewą nogę i odwrotnie - najwyraźniej kółka się nieco starły.

Po drugiej nocy, która tradycyjnie upłynęła pod znakiem halucynacji, nastąpił dzień i ostatni - mierzący około 200 km etap rowerowy. Tu najfajniejsze było na początku, czyli ta orientacja z pływaniem. Jak chyba wszyscy, jadąc tam, wierzyliśmy mocno w zapewnienia orgów z odprawy, że prawie wszędzie da się dojść na sucho. Dlatego punkt, gdzie się to zaczynało - kamień w środku stawu - zostawiliśmy sobie na koniec, żeby nie marznąć na mokro przez cały odcinek. Ten fragment pokonywało się w dowolnej kolejności - więc było można. Nie było można natomiast delegować do pływania jednego desperata, bowiem na tę okazję każdy został na przepaku zaopatrzony w przymocowaną na stałe do nadgarstka kartę startową...

Dumni z siebie, że tak chytrze to wymyśliliśmy, podjechaliśmy na drugi punkt. Tam już był inny zespół; niestety, w negliżu. Nie, żeby widok był aż tak odstręczający - po prostu do punktu TRZEBA BYŁO dopłynąć. Położony w cieniu kamieniołom, godzina - może ósma rano... Za gorąco to tam nie było. I tak, panie sędzio, jeszcze z sześć razy. Zastanawialiśmy się, jak bardzo musieli kombinować liderzy, którzy byli tu pięć - sześć godzin wcześniej, czyli w nocy. Chociaż wtedy przynajmniej temperatura wody i powietrza się wyrównywała; do jakichś 10 stopni Celsjusza.

Puentą całego odcinka był ów punkt na środku stawu; jak się okazało, można było do niego dojść, zanurzając się najwyżej do uda. No, ale grunt, że zostawiliśmy go sobie na koniec...

Reszta rowerów to odcinki malownicze, acz dość szybkie w większości. Tu doceniłem czeskie patenty na zmęczenie; takie fajne fiolki z czymś paskudnym, co stawia na nogi, jak się przysypia. Nie wiem, jaki to miało skład - ale do pobudzenia wystarczał sam smak, cokolwiek wyszukany. Fajne były też nazwy specyfików; jedne zwie się, jakże adekwatnie, "Speed", drugi zaś - "Brutus".

Końcówkę (czyli ostatnie 60-70 km) pojechaliśmy dość szybko. Raz, że meta już była blisko, dwa, że Miśka przestała w końcu tak mocno zaciskać hamulce na zjazdach. A może już się wytarły? Tak, czy inaczej - po 63 godzinach dokulaliśmy się do mety. Wynik może nie rzucał na kolana, ale biorąc pod uwagę fakt, że z nie tak wielką w sumie stratą do zwycięzców zawody ukończyła debiutantka - to ja tam nie narzekam wcale. Szacun dla Michaeli, szacun dla silnego jak sto koni Aldo i dla Marka, który to wszystko poukładał i napierał mocno takoż. W razie czego, piszę się na powtórkę. I polecam spragnionym fajnej napierki.

(Meta. Szkoda, że już...)

P.S.

Aha - byłbym zapomniał o zakończeniu. Oczywiście, były gratulacje, nagrody, fajne dyplomy (pocztówka z fotką teama z mety) i tak dalej. Ale to tylko, jak się domyślacie, wstęp. Potem odpalono beczki z piwem i rywalizacja była kontynuowana. Tym razem ścigano się w sztafetach - cztery osoby, każda ma do wypicia piwo; jedne po drugim. No i zwycięża najszybsza czwórka.

Tym razem sędzowie przykładali się naprawdę mocno - a i tak były protesty. Uwzględniane ochoczo, był to bowiem wyśmienity pretekst, żeby rywalizację powtarzać. W pewnym momencie zrobiło mi się jednak smutno, bo Petr Bloudek zapytał mnie znienacka: "Igore, a kde tu je polsky tym?" No właśnie... Czego, jak czego, ale sztafet za rok nie możemy odpuścić.